คู่มือการเลือกเครื่องตรวจจับก๊าซแอมโมเนียและความปลอดภัย

เครื่องตรวจจับก๊าซแอมโมเนียมีงานที่แคบ: ค้นหา NH3 ได้เร็วพอที่ผู้คนและระบบควบคุมจะตอบสนอง. การเลือกสิ่งหนึ่งจะซับซ้อนเมื่อสถานที่เดียวกันต้องการคำเตือนการสัมผัสในระดับต่ำ, การตรวจจับการรั่วไหลของห้องเครื่องจักร, และป้องกันการปล่อยสารปริมาณมาก. ช่วงเซ็นเซอร์เดียวไม่ค่อยสามารถจัดการงานทั้งสามงานได้ดี.

การติดตั้งมีความสำคัญพอๆ กับเครื่องมือ. เครื่องตรวจจับที่ดีในช่องอากาศตายอาจตอบสนองช้า. ช่วงที่เลือกไม่ดีสามารถซ่อนรอยรั่วหรือความอิ่มตัวเล็กน้อยในระหว่างเกิดเหตุฉุกเฉินได้. ห้องเย็น, พื้นที่ชะล้าง, พืชปุ๋ย, และอาคารปศุสัตว์ก็มีความต้องการเซ็นเซอร์แอมโมเนียที่แตกต่างกันมาก.

คู่มือนี้ใช้พิจารณาการตัดสินใจตามลำดับที่ควรจะทำ: กำหนดอันตราย, เลือกความคุ้มครองแบบคงที่หรือแบบพกพา, จับคู่เซ็นเซอร์และระยะให้ตรงกับงาน, ตัดสินใจว่าเครื่องตรวจจับอยู่ที่ไหน, จากนั้นจึงสร้างขั้นตอนการทดสอบและบำรุงรักษารอบๆ.

เครื่องตรวจจับก๊าซแอมโมเนียวัดค่าอะไร

เครื่องตรวจจับแอมโมเนียจะวัดความเข้มข้นของ NH3 ในอากาศและรายงานผลลัพธ์, มักจะเป็นส่วนต่อล้าน. อุปกรณ์พกพาจะเตือนบุคคลที่ถืออุปกรณ์นั้น. เครื่องตรวจจับแบบคงที่จะเฝ้าดูตำแหน่งเดียวอย่างต่อเนื่องและสามารถส่งสัญญาณไปยังตัวควบคุมได้, สัญญาณเตือน, ระบบระบายอากาศ, หรือระบบควบคุมโรงงาน.

ทั้งสองประเภทป้องกันไม่ให้ปล่อย. อุปกรณ์ตรวจจับจะส่งข้อมูลและเริ่มการเตือนหรือการควบคุม. ส่วนที่เหลือขึ้นอยู่กับตำแหน่งที่ถูกต้อง, ผลลัพธ์การทำงาน, บุคลากรที่ผ่านการฝึกอบรม, และขั้นตอนการตอบกลับเป็นลายลักษณ์อักษร.

แอมโมเนียไม่มีสีและมีกลิ่นรุนแรง, แต่กลิ่นไม่ใช่วิธีการติดตาม. ความไวต่อกลิ่นแตกต่างกันไป, และการสัมผัสอย่างต่อเนื่องสามารถลดความสามารถในการสังเกตเห็นของบุคคลได้. ที่ รายการ NIOSH Pocket Guide สำหรับแอมโมเนีย แสดงคุณสมบัติทางกายภาพของมัน, ขีดจำกัดการสัมผัส, อาการ, และเป็นอันตรายต่อชีวิตหรือสุขภาพทันที 300 ppm.

ที่ 300 ค่า ppm ไม่ใช่การตั้งค่าสัญญาณเตือนสูงแบบสากล. ไอดีแอลเอช, ขีดจำกัดการสัมผัสจากการประกอบอาชีพ, จุดแจ้งเตือนของเครื่องตรวจจับ, และเกณฑ์การปิดระบบฉุกเฉินจะตอบคำถามต่างๆ. การปฏิบัติต่อสิ่งเหล่านี้แบบใช้แทนกันได้จะสร้างโปรแกรมการตรวจจับก๊าซที่อ่อนแอ.

ในกรณีที่ใช้การตรวจจับแอมโมเนีย

แอมโมเนียปรากฏในหลายอุตสาหกรรม, แต่เหตุผลในการติดตามการเปลี่ยนแปลงจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่ง.

• โรงงานทำความเย็นอุตสาหกรรมจะตรวจสอบห้องคอมเพรสเซอร์, สถานีวาล์ว, เรือ, ปั๊มลื่นไถล, และครอบครองพื้นที่ใกล้อุปกรณ์ห้องเย็น.
• การทำงานของปุ๋ยจะตรวจสอบจุดถ่ายโอน, พื้นที่จัดเก็บ, สถานีโหลด, และอุปกรณ์กระบวนการ.
• โรงงานเคมีใช้การตรวจจับแบบตายตัวรอบๆ จุดปล่อยสารเคมีที่ทราบและอุปกรณ์แบบพกพาระหว่างการบำรุงรักษา.
• โรงงานบำบัดน้ำเสียอาจติดตามห้องหรือกระบวนการที่เก็บแอมโมเนีย, เพิ่ม, หรือสร้างขึ้น.
• สิ่งอำนวยความสะดวกด้านปศุสัตว์และสัตว์ปีกอาจใช้พื้นที่หรือการตรวจติดตามแบบพกพาเพื่อประเมินการสัมผัสของพนักงานและประสิทธิภาพการระบายอากาศ.
• ห้องปฏิบัติการและโรงบำบัดน้ำอาจต้องมีการตรวจจับในระยะต่ำใกล้กับถังแอมโมเนีย, การจัดเก็บโซลูชัน, หรือระบบจ่ายยา.

eTool สำหรับการทำความเย็นแอมโมเนียของ OSHA ครอบคลุมสถานที่ทำความเย็นทั่วไปและอันตรายจากกระบวนการ. มันเป็นแนวทางมากกว่ากฎระเบียบใหม่, ดังนั้นโรงงานยังคงจำเป็นต้องระบุกฎเกณฑ์และแนวปฏิบัติทางวิศวกรรมที่ได้รับการยอมรับซึ่งใช้กับระบบของตน.

เครื่องตรวจจับแอมโมเนียแบบคงที่หรือแบบพกพา?

เริ่มจากตำแหน่งที่เกิดอันตราย. ซีลคอมเพรสเซอร์, กลุ่มวาล์ว, การเชื่อมต่อกระบอกสูบ, หรือห้องเครื่องจักรอยู่ที่เดียว, ดังนั้นการตรวจจับแบบคงที่จึงสามารถรับชมได้อย่างต่อเนื่อง. ช่างเครื่อง, ช่างเทคนิคเครื่องทำความเย็น, หรือทีมฉุกเฉินเคลื่อนตัวผ่านไซต์งาน, เพื่อให้บุคคลนั้นต้องการความคุ้มครองแบบพกพา.

คำถาม	เครื่องตรวจจับแอมโมเนียคงที่	เครื่องตรวจจับแอมโมเนียแบบพกพา
มันปกป้องอะไร.?	ห้องที่กำหนดไว้, กระบวนการ, หรือจุดรั่วไหล	คนงานและสถานที่ที่กำลังตรวจสอบ
เมื่อไหร่จะติดตาม.?	อย่างต่อเนื่อง, รวมถึงช่วงว่างๆ ด้วย	ขณะพกพาหรือใช้ในการตรวจสอบ
มันตัวอย่างยังไง.?	การแพร่กระจาย ณ จุดที่ติดตั้ง, หรือระบบตัวอย่าง	การแพร่กระจายใกล้บริเวณการหายใจ, หรือปั๊มภายในและโพรบ
เอาต์พุตทั่วไป	4-20 มิลลิแอมป์, อาร์เอส485, รีเลย์, คอนโทรลเลอร์หรือการเชื่อมต่อ PLC	ได้ยิน, สัญญาณเตือนด้วยภาพและการสั่นสะเทือน, การบันทึกข้อมูล
ข้อจำกัดหลัก	วัดเฉพาะก๊าซที่ถึงจุดสุ่มตัวอย่างเท่านั้น	ไม่สามารถตรวจสอบได้เมื่อไม่มีเครื่องมือหรือคนงานอยู่

สิ่งอำนวยความสะดวกจำนวนมากจำเป็นต้องมีทั้งสองชั้น. เครื่องตรวจจับแบบคงที่ครอบคลุมจุดปล่อยที่ทราบและระยะเวลาที่ไม่ได้รับการดูแล. หน่วยเคลื่อนย้ายได้ครอบคลุมการเคลื่อนย้ายของผู้ปฏิบัติงาน, การซ่อมบำรุง, การทำลายบรรทัด, และการสอบสวนการรั่วไหล. ยิ่งกว้าง. คู่มือเครื่องตรวจจับก๊าซแบบคงที่เทียบกับแบบพกพา อธิบายวิธีแบ่งหน้าที่เหล่านั้น.

โดยปกติแล้วเครื่องวัดก๊าซสี่ชนิดมาตรฐานจะครอบคลุมออกซิเจน, ก๊าซที่ติดไฟได้, คาร์บอนมอนอกไซด์, และไฮโดรเจนซัลไฟด์. มันไม่ได้ตรวจจับแอมโมเนียโดยอัตโนมัติ. ก่อนออกเครื่องมัลติแก๊สสำหรับงาน NH3, ตรวจสอบรายการเซ็นเซอร์ที่ติดตั้งและฉลากที่แสดงบนอุปกรณ์. โอตี้เวลล์ G90 เครื่องตรวจจับก๊าซแบบพกพา, ตัวอย่างเช่น, สามารถกำหนดค่าแอมโมเนียได้, แต่การกำหนดค่าเซ็นเซอร์ที่ได้รับคำสั่งจะกำหนดว่าหน่วยวัดอะไรจริงๆ.

เลือกเซ็นเซอร์ก่อนตู้

ที่อยู่อาศัยเครื่องตรวจจับ, หน้าจอ, คะแนนทางเข้า, และผลลัพธ์การสื่อสารมีความสำคัญ, แต่เซ็นเซอร์จะพิจารณาว่าเครื่องมือสามารถวัดความเข้มข้นที่ต้องการภายใต้สภาวะที่คาดหวังได้หรือไม่.

เซ็นเซอร์แอมโมเนียไฟฟ้าเคมี

เซลล์ไฟฟ้าเคมีมีอยู่ทั่วไปในเครื่องตรวจจับ NH3 แบบพกพาและเครื่องส่งสัญญาณแบบอยู่กับที่หลายตัว. ก๊าซแพร่กระจายผ่านเมมเบรนและทำปฏิกิริยาที่อิเล็กโทรด, ทำให้เกิดกระแสที่เกี่ยวข้องกับความเข้มข้น. เหมาะกับการตรวจวัดก๊าซพิษที่มี ppm ต่ำ และมีขนาดกะทัดรัดและประหยัดพลังงานด้วยแบตเตอรี่.

พวกเขายังมีข้อจำกัด. อุณหภูมิ, ความชื้น, อายุเซ็นเซอร์, การรับสัมผัสเชื้อติดต่อกันเป็นเวลานาน, และก๊าซที่รบกวนสามารถเปลี่ยนการตอบสนองได้. อายุการใช้งานมีจำกัด, และเครื่องตรวจจับอาจยังคงเปิดอยู่หลังจากที่เซ็นเซอร์ทำงานช้าหรือไม่เสถียร.

เซ็นเซอร์เซมิคอนดักเตอร์

เซ็นเซอร์เซมิคอนดักเตอร์โลหะออกไซด์สามารถครอบคลุมช่วงความเข้มข้นที่กว้างขึ้นและมักจะมีอายุการใช้งานยาวนาน. อาจมีประโยชน์ในการแจ้งเตือนการรั่วไหลแบบคงที่ ซึ่งการครอบคลุมในวงกว้างมีความสำคัญมากกว่าการวัดระดับต่ำแบบเลือกสรรอย่างมาก. เวลาอุ่นเครื่อง, การตอบสนองความชื้น, การเคลื่อนไหวพื้นฐาน, และความรู้สึกไวข้ามจำเป็นต้องตรวจสอบอย่างใกล้ชิด.

ระบบออปติคัลและโฟโตอะคูสติก

การติดตั้งเครื่องทำความเย็นบางแห่งใช้เครื่องตรวจแอมโมเนียแบบออปติคอล, รวมถึงระบบอินฟราเรดโฟโต้อะคูสติก. สิ่งเหล่านี้สามารถรองรับการตรวจจับระดับต่ำและการสุ่มตัวอย่างแบบหลายจุด, ขึ้นอยู่กับรุ่น. โดยทั่วไปแล้วจะมีขนาดใหญ่กว่าและมีราคาแพงกว่าเครื่องส่งไฟฟ้าเคมีพื้นฐาน, และระบบสุ่มตัวอย่างจะเพิ่มท่อ, ตัวกรอง, ปั๊ม, และเวลาขนส่งไปยังแผนการบำรุงรักษา.

ไม่มีเทคโนโลยีที่ดีที่สุดที่เป็นสากล. คำตอบที่ถูกต้องขึ้นอยู่กับช่วงที่ต้องการ, ระดับสัญญาณเตือนเป้าหมาย, เวลาตอบสนอง, อุณหภูมิ, ก๊าซรบกวน, และทรัพยากรการบำรุงรักษา. คำแนะนำของเราในการ ประเภทเซนเซอร์ตรวจจับก๊าซ ให้รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับการตอบสนองของเซ็นเซอร์และโหมดความล้มเหลวทั่วไป.

วิธีเลือกช่วงการตรวจจับแอมโมเนีย

ระยะที่มากขึ้นไม่ได้ดีขึ้นโดยอัตโนมัติ. เซ็นเซอร์ช่วงสูงอาจรอดและแสดงการลั่นชัตเตอร์จำนวนมาก, แต่อาจมีความละเอียดที่หยาบกว่าสำหรับสัญญาณเตือนการสัมผัสจากการทำงานในระดับต่ำ. เซ็นเซอร์ช่วงต่ำอาจแจ้งเตือนล่วงหน้าที่เป็นประโยชน์ แต่จะเกินขอบเขตระหว่างที่เกิดการรั่วไหลครั้งใหญ่.

กำหนดงานการวัดก่อนเลือกตัวเลข:

1. แสดงรายการระดับการแจ้งเตือนหรือการดำเนินการต่ำสุดที่ตัวตรวจจับต้องรองรับ.
2. ประมาณความเข้มข้นที่คาดหวังระหว่างการทำงานปกติ, การรั่วไหลเล็กน้อย, การซ่อมบำรุง, และการเผยแพร่ที่น่าเชื่อถือ.
3. ตรวจสอบความถูกต้องและความละเอียดใกล้กับจุดตัดสินใจต่ำสุด.
4. ตรวจสอบพฤติกรรมที่เกินขอบเขตและขั้นตอนการกู้คืนของเซ็นเซอร์.
5. ตัดสินใจว่าช่วงหนึ่งสามารถครอบคลุมงานได้หรือไม่ หรือไซต์งานต้องการเครื่องมือช่วงต่ำและช่วงสูงแยกกันหรือไม่.

งานติดตาม	การพิจารณาช่วง	สิ่งที่ต้องตรวจสอบ
การตรวจสอบการสัมผัสส่วนบุคคล	โดยปกติแล้วความละเอียดของ ppm ต่ำเป็นสิ่งสำคัญ	ความแม่นยำ, ฟังก์ชัน STEL/TWA, ความละเอียดการแจ้งเตือนและการบันทึกข้อมูล
เตือนภัยห้องเครื่องจักรล่วงหน้า	ระยะต้องรองรับลอจิกสัญญาณเตือนและการช่วยหายใจที่ได้รับอนุมัติ	เวลาตอบสนอง, พฤติกรรมการถ่ายทอด, ประสิทธิภาพที่อุณหภูมิต่ำ
การสอบสวนการรั่วไหล	เครื่องมือแบบสูบอาจต้องมีช่วงการใช้งานที่กว้างขึ้น	วัสดุโพรบ, ความยาวท่อ, การฟื้นตัวหลังจากได้รับแสงสูง
การตอบสนองฉุกเฉิน	ความเข้มข้นสูงอาจเกินเซ็นเซอร์ก๊าซพิษตามปกติ	ตัวบ่งชี้ที่เกินขอบเขต, ขั้นตอนการอนุมัติและตอบสนองเครื่องมือ

ช่วงที่ยกมาไม่มีความแม่นยำ, ปณิธาน, เวลาตอบสนอง, และข้อจำกัดด้านสิ่งแวดล้อมยังไม่สมบูรณ์. สอบถามข้อมูลจำเพาะของเซ็นเซอร์ทั้งหมดและตรวจสอบให้แน่ใจว่าใช้กับแอมโมเนียได้, ไม่ใช่กับตัวเลือกก๊าซอื่นที่ติดตั้งอยู่ในตัวเครื่องเครื่องตรวจจับเดียวกัน.

จะติดตั้งเครื่องตรวจจับก๊าซแอมโมเนียได้ที่ไหน

ไอแอมโมเนียมีความหนาแน่นของก๊าซสัมพัทธ์ต่ำกว่าอากาศภายใต้เงื่อนไขอ้างอิงมาตรฐาน. ความจริงนั้นมีประโยชน์, แต่ไม่สามารถกำหนดความสูงของเครื่องตรวจจับได้ด้วยตัวเอง. การปล่อยแอมโมเนียเย็นสามารถเดินทางด้วยอากาศเย็นหรือละอองของเหลวก่อนที่จะทำให้ร้อนขึ้นและเพิ่มขึ้น. แฟนๆ, ประตู, เครื่องระเหย, สิ่งกีดขวาง, เรขาคณิตของห้อง, และความแตกต่างของความดันสามารถเคลื่อนพลัมออกจากตำแหน่งที่คาดการณ์โดยความหนาแน่นของก๊าซเพียงอย่างเดียว.

แบบสำรวจตำแหน่งควรพิจารณา:

• น่าจะมีจุดรั่วไหล, รวมถึงคอมเพรสเซอร์, แมวน้ำ, วาล์ว, หน้าแปลน, เรือ, ปั๊มลื่นไถล, การเชื่อมต่อการชาร์จ, และท่อร่วมกระบอกสูบ;
• อุณหภูมิและสถานะทางกายภาพของสารที่อาจปล่อยออกมา;
• การไหลเวียนของอากาศระบายอากาศปกติและฉุกเฉิน;
• เส้นทางที่ถูกครอบครอง, ทางเข้า, สถานีควบคุม, และพื้นที่งานบำรุงรักษา;
• กระเป๋าอากาศตาย, พาร์ติชัน, เพดานสูง, เรือนอุปกรณ์, และไอเสียท้องถิ่น;
• การเข้าถึงเพื่อการสอบเทียบ, การตรวจสอบ, และการเปลี่ยนเซ็นเซอร์;
• สเปรย์น้ำ, การควบแน่น, สารเคมีชะล้าง, ฝุ่น, การสั่นสะเทือน, และความเสียหายทางกล.

การติดตั้งอาจต้องใช้เครื่องตรวจจับใกล้กับจุดปล่อยที่อาจเป็นไปได้, ในระดับการหายใจที่ถูกครอบครอง, หรือในเส้นทางระบายอากาศ. การจัดการขั้นสุดท้ายควรมาจากรหัสที่เกี่ยวข้องและการทบทวนการออกแบบเฉพาะไซต์. เครื่องตรวจจับที่ติดตั้งในตำแหน่งที่ต่อสายไฟได้ง่ายแต่ทำให้เสี่ยงต่อการรั่วไหลได้ยากถือเป็นการประนีประนอมที่ไม่ดี.

ระบบดึงตัวอย่างจำเป็นต้องได้รับการตรวจสอบอีกครั้ง: เวลาขนส่ง. ท่อยาวทำให้การอ่านล่าช้า, และแอมโมเนียสามารถทำปฏิกิริยากับท่อที่ไม่เหมาะสมหรือปนเปื้อนได้. ปฏิบัติตามขีดจำกัดของผู้ผลิตสำหรับวัสดุท่อ, ความยาว, ไหล, ตัวกรอง, และการจัดลำดับจุดตัวอย่าง.

ตั้งการเตือนจากแผนการรับมือ

จุดแจ้งเตือนควรเชื่อมต่อความเข้มข้นที่วัดได้กับการกระทำที่กำหนดไว้. การดำเนินการนั้นอาจเป็นการแจ้งเตือนของผู้ปฏิบัติงาน, การอพยพ, การระบายอากาศ, การแยกกระบวนการ, หรือการตอบสนองฉุกเฉิน. หากการปลุกไม่มีการตอบกลับที่กำหนดไว้, จำนวนของมันมีมูลค่าการดำเนินงานน้อย.

NIOSH แสดงรายการขีดจำกัดการสัมผัสที่แนะนำไว้ที่ 25 ppm เป็นค่าเฉลี่ยถ่วงน้ำหนักตามเวลา และ 35 ppm เป็นขีดจำกัดการสัมผัสในระยะสั้น. ขีดจำกัดการสัมผัสที่อนุญาตของ OSHA ที่แสดงในรายการ NIOSH เดียวกันคือ 50 ppm เป็นค่าเฉลี่ยถ่วงน้ำหนักตามเวลาแปดชั่วโมง. ข้อจำกัดที่เผยแพร่เหล่านี้มีความหมายทางกฎหมายและคำปรึกษาที่แตกต่างกัน. ไม่ควรคัดลอกโดยตรงไปยังเครื่องตรวจจับแบบคงที่หรือจอภาพแบบพกพาทุกตัว.

เมื่ออนุมัติการตั้งค่าสัญญาณเตือนแอมโมเนีย, เอกสาร:

• กฎระเบียบการปกครอง, รหัส, มาตรฐาน, หรือเกณฑ์ของบริษัท;
• ไม่ว่ามูลค่าจะเกิดขึ้นทันทีหรือไม่, ชุด, ทวา, หรือการคำนวณอื่น;
• การดำเนินการที่จำเป็นในแต่ละขั้นตอนการเตือน;
• ซึ่งอาจรับทราบได้, ความเงียบ, รีเซ็ต, หรือเปลี่ยนการปลุก;
• รีเลย์ระบายอากาศและปิดทำงานอย่างไร;
• จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากการอ่านค่าเกินขอบเขตหรือเซ็นเซอร์ทำงานผิดพลาด.

ความแตกต่างระหว่างขีดจำกัดการสัมผัส, ช่วงเซ็นเซอร์, ค่าสอบเทียบ, และจุดแจ้งเตือนครอบคลุมอยู่ใน คู่มือการตั้งค่าสัญญาณเตือนเครื่องตรวจจับก๊าซ.

สภาพแวดล้อมที่ก่อให้เกิดปัญหา

อุณหภูมิต่ำ

ห้องเย็นสามารถชะลอการตอบสนองของเซ็นเซอร์และลดเอาท์พุตได้. การควบแน่นอาจเกิดขึ้นเมื่อเครื่องตรวจจับแบบพกพาเคลื่อนที่ระหว่างช่องแช่แข็งและช่องอุ่น, พื้นที่ชื้น. ตรวจสอบข้อกำหนดอุณหภูมิการทำงานทั้งหมด, ไม่ใช่แค่ระดับของตู้เท่านั้น, และปล่อยให้เครื่องมือมีความเสถียรตามที่ผู้ผลิตสั่ง.

ความชื้นและการชะล้าง

การเปลี่ยนแปลงความชื้นอย่างรวดเร็วสามารถเปลี่ยนการอ่านค่าในเซ็นเซอร์บางตัวได้. น้ำบนเมมเบรนหรือตัวกรองยังสามารถปิดกั้นการแพร่กระจายของก๊าซได้. การจัดระดับ IP อธิบายถึงการป้องกันตัวเครื่องภายใต้การทดสอบที่กำหนดไว้; ไม่ได้หมายความว่าเส้นทางการตรวจจับจะวัดได้อย่างถูกต้องในขณะที่น้ำท่วมหรือเคลือบด้วยสารทำความสะอาด.

ความไวข้าม

เซ็นเซอร์แอมโมเนียอาจตอบสนองต่อสารเคมีอื่นๆ ที่มีอยู่ในไซต์งาน. รายการและขนาดการตอบสนองจะแตกต่างกันไปตามรุ่นของเซ็นเซอร์. เปรียบเทียบตารางความไวข้ามของผู้ผลิตกับสารทำความเย็น, สารเคมีทำความสะอาด, ก๊าซไอเสีย, และแปรรูปสารเคมีที่ใช้บริเวณใกล้เคียง.

การเปิดรับแสงเกินขอบเขต

การปล่อยในปริมาณมากสามารถทำให้เซลล์ไฟฟ้าเคมีช่วงต่ำอิ่มตัวได้. จอแสดงผลอาจแสดงสัญลักษณ์ที่เกินช่วง แทนที่จะเป็นความเข้มข้นที่แท้จริง, และการฟื้นตัวอาจต้องใช้เวลา. ถอดเครื่องมือออกจากการใช้งานหลังจากการสัมผัสอย่างรุนแรง และปฏิบัติตามการตรวจสอบที่ระบุ, ทดสอบ, และขั้นตอนการสอบเทียบก่อนนำไปใช้งานอีกครั้ง.

การทดสอบการชนและการสอบเทียบ

การทดสอบ Bump ทำให้เซ็นเซอร์สัมผัสกับก๊าซทดสอบแอมโมเนีย และยืนยันว่าการอ่านค่าเปลี่ยนแปลงและสัญญาณเตือนทำงาน. การตรวจสอบการสอบเทียบจะเปรียบเทียบค่าที่แสดงกับความเข้มข้นที่ได้รับการรับรองโดยไม่ต้องปรับเครื่องมือ. การสอบเทียบแบบเต็มจะปรับการตอบสนองต่อก๊าซอ้างอิง.

ใช้อุปกรณ์ทดสอบที่เข้ากันได้กับแอมโมเนีย. ก๊าซปฏิกิริยาอาจสูญหายไปในท่อที่สกปรกหรือไม่เหมาะสม, การเชื่อมต่อที่หลวม, หรือการตั้งค่าตัวควบคุมไม่ถูกต้อง. ความเข้มข้นของกระบอกสูบ, ปรับสมดุลแก๊ส, ไหล, เวลารับสัมผัสเชื้อ, วัสดุท่อ, ฝาครอบสอบเทียบ, และสภาพแวดล้อมจะต้องตรงกับคำแนะนำของเครื่องตรวจจับ.

ความถี่ในการทดสอบควรเป็นไปตามผู้ผลิต, โปรแกรมไซต์, ข้อกำหนดที่บังคับใช้, และประวัติการดำเนินงาน. สามารถทำการทดสอบเพิ่มเติมได้หลังจากการทดสอบ Bump ล้มเหลว, การเปลี่ยนเซ็นเซอร์, ผลกระทบทางกายภาพ, น้ำเข้า, การจัดเก็บที่ยาวนาน, การเปิดรับแสงเกินขอบเขต, หรือการอ่านที่ผิดปกติ. ความแตกต่างในทางปฏิบัติระหว่างขั้นตอนต่างๆ ได้รับการอธิบายไว้ใน การทดสอบ Bump Test กับคู่มือการสอบเทียบ.

ข้อผิดพลาดทั่วไปในการตรวจจับแอมโมเนีย

พึ่งได้กลิ่น.

กลิ่นอาจแจ้งเตือนใครบางคนให้ปล่อยตัว, แต่ไม่ได้ให้สมาธิ, ค่าเฉลี่ยการสัมผัส, เหตุการณ์ที่บันทึกไว้, หรือเอาท์พุทรีเลย์. นอกจากนี้ยังไม่ได้พิสูจน์ว่าพื้นที่นั้นปลอดภัยในการเข้าไป.

การติดตั้งเครื่องตรวจจับทุกตัวที่ความสูงเดียวกัน

ความหนาแน่นของก๊าซเพียงอย่างเดียวไม่สามารถอธิบายการปล่อยความเย็นได้, การเคลื่อนไหวของอากาศ, เค้าโครงอุปกรณ์, หรือวัตถุประสงค์ของเครื่องตรวจจับ. การจัดวางควรเป็นไปตามลักษณะการปล่อยที่คาดหวังและข้อกำหนดการออกแบบที่ควบคุม.

การสั่งซื้อช่วงที่กว้างที่สุดที่มีอยู่

ช่วงกว้างอาจให้ความละเอียดที่จำเป็นสำหรับการเตือนภัยล่วงหน้า. เปรียบเทียบประสิทธิภาพที่ความเข้มข้นของสัญญาณเตือนที่ต้องการ, ไม่เพียงแต่อย่างเต็มรูปแบบเท่านั้น.

สมมติว่าเครื่องตรวจวัดก๊าซหลายชนิดมี NH3

จำนวนช่องไม่ได้ระบุก๊าซที่ติดตั้ง. ยืนยันการกำหนดค่าเซ็นเซอร์ตามคำสั่งซื้อ, ป้ายเครื่องมือ, หน้าจอเริ่มต้น, และแผนทดสอบแก๊ส.

ละเว้นระบบที่เชื่อมต่อ

เครื่องส่งสัญญาณแบบคงที่สามารถอ่านได้อย่างถูกต้องในขณะที่รีเลย์เสีย, ช่องคอนโทรลเลอร์ที่ปิดใช้งาน, สัญญาณเตือนล้มเหลว, หรือมาตราส่วน PLC ไม่ถูกต้องขัดขวางการตอบสนอง. ฟังก์ชั่นทดสอบเส้นทางทั้งหมด, ไม่ใช่แค่หัวเซนเซอร์เท่านั้น.

การใช้ช่วงเวลาการบำรุงรักษาทั่วไป

อายุของเซ็นเซอร์เป็นเพียงปัจจัยหนึ่งเท่านั้น. อุณหภูมิ, ความชื้น, ประวัติการสัมผัส, การปนเปื้อน, ผลการทดสอบ, และสภาวะการจัดเก็บล้วนส่งผลต่อกำหนดการบำรุงรักษา.

รายการตรวจสอบการเลือกเครื่องตรวจจับก๊าซแอมโมเนีย

สหรัฐอเมริกา. สำนักงานปกป้องสิ่งแวดล้อม คู่มือการป้องกันและตอบสนองอุบัติเหตุสำหรับผู้ปฏิบัติงานเครื่องทำความเย็นแอมโมเนีย เป็นข้อมูลอ้างอิงที่มีประโยชน์เมื่อโปรแกรมเครื่องตรวจจับเป็นส่วนหนึ่งของแผนการป้องกันการปล่อยและการตอบสนองฉุกเฉินในวงกว้าง.

คำถามที่พบบ่อย

เครื่องตรวจจับชนิดใดที่ตรวจจับแอมโมเนีย?

เซ็นเซอร์ไฟฟ้าเคมีเป็นเรื่องปกติสำหรับการตรวจติดตามแอมโมเนียแบบคงที่และแบบพกพาที่มี ppm ต่ำ. นอกจากนี้ยังใช้เทคโนโลยีเซมิคอนดักเตอร์และออปติคัลด้วย. เลือกตามช่วง, ระดับสัญญาณเตือน, อุณหภูมิ, ก๊าซรบกวน, เวลาตอบสนอง, และความต้องการในการบำรุงรักษา.

ควรติดตั้งเครื่องตรวจจับแอมโมเนียไว้ที่ใด?

ติดตั้งในตำแหน่งที่แอมโมเนียจากการรั่วไหลที่น่าเชื่อถือมีแนวโน้มที่จะไปถึงเซ็นเซอร์ และตำแหน่งที่การวัดรองรับการตอบสนองที่กำหนดไว้. น่าจะมีจุดรั่วไหล, ปล่อยอุณหภูมิ, การไหลของอากาศ, เค้าโครงห้อง, พื้นที่ที่ถูกครอบครอง, เส้นทางระบายอากาศ, และการเข้าถึงการบำรุงรักษาล้วนส่งผลต่อตำแหน่งสุดท้าย.

แอมโมเนียเพิ่มขึ้นหรือจมลง?

ไอแอมโมเนียอุ่นจะเบากว่าอากาศภายใต้สภาวะมาตรฐาน, แต่การปล่อยความเย็นสามารถเดินทางด้วยอากาศเย็นหรือละอองลอยก่อนอุ่นได้. การวางตำแหน่งเครื่องตรวจจับควรจำลองรูปแบบการปล่อยและการระบายอากาศจริง แทนที่จะพึ่งพาความหนาแน่นของก๊าซเพียงอย่างเดียว.

เครื่องตรวจวัดก๊าซสี่ชนิดสามารถตรวจจับแอมโมเนียได้หรือไม่?

เฉพาะในกรณีที่มีเซ็นเซอร์แอมโมเนียเท่านั้น. การกำหนดค่าก๊าซสี่ชนิดทั่วไปคือออกซิเจน, ก๊าซที่ติดไฟได้, คาร์บอนมอนอกไซด์, และไฮโดรเจนซัลไฟด์. ตรวจสอบช่องที่ติดตั้งไว้ แทนที่จะคิดว่าฉลากก๊าซหลายตัวมี NH3 อยู่ด้วย.

ควรสอบเทียบเครื่องตรวจจับแอมโมเนียบ่อยแค่ไหน?

ใช้ช่วงเวลาของผู้ผลิตเครื่องตรวจจับ, โปรแกรมเขียนของเว็บไซต์, ข้อกำหนดที่บังคับใช้, และประวัติการทดสอบของเครื่องมือ. ปรับเทียบเร็วขึ้นหลังจากการตรวจสอบล้มเหลว, การเปลี่ยนเซ็นเซอร์, การเปิดรับแสงเกินขอบเขต, ซ่อมแซม, การจัดเก็บที่ยาวนาน, หรือสงสัยว่าเกิดความเสียหาย.

ppm ใดที่ควรกระตุ้นให้เกิดสัญญาณเตือนแอมโมเนีย?

ไม่มีค่าเดียวสำหรับเครื่องตรวจจับและสิ่งอำนวยความสะดวกทุกตัว. จุดแจ้งเตือนขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์ของช่องสัญญาณ, เกณฑ์การรับสัมผัสที่เกี่ยวข้อง, รหัส, อันตรายจากกระบวนการ, ตรรกะการระบายอากาศหรือการปิดเครื่อง, และการกระทำที่พนักงานต้องทำ. ผู้ทรงคุณวุฒิควรอนุมัติและจัดทำเอกสารไว้.

กฎการซื้อที่ใช้งานได้จริง

อย่าเริ่มต้นด้วยช่วงแค็ตตาล็อก. เริ่มต้นด้วยการตัดสินใจที่การอ่านต้องสนับสนุน. จอภาพการสัมผัสส่วนบุคคล, เครื่องแจ้งเตือนห้องเครื่องจักร, และอุปกรณ์ตอบสนองฉุกเฉินอาจตรวจจับแอมโมเนียได้ทั้งหมด, แต่พวกเขาไม่ได้แก้ปัญหาเดียวกัน.

จดบันทึกการเตือนเป้าหมาย, สภาพแวดล้อมที่คาดหวัง, จุดปล่อย, เอาท์พุทที่ต้องการ, และวิธีทดสอบก่อนขอใบเสนอราคา. ข้อมูลจำเพาะสั้นๆ ดังกล่าวทำให้เปรียบเทียบเซ็นเซอร์ในแง่ที่เป็นประโยชน์ได้ง่ายขึ้น และยากขึ้นในการซื้อเครื่องตรวจจับที่ดูเหมาะสมกับกระดาษแต่ไม่สามารถทำงานได้ตามที่ตั้งใจไว้.