วิธีเลือกระหว่างเครื่องตรวจจับก๊าซแบบอยู่กับที่และแบบพกพา

คำตอบสั้นๆ เกี่ยวกับการเลือกเครื่องตรวจจับก๊าซแบบอยู่กับที่และแบบพกพา, หลังจากติดตั้งทั้งสองประเภทในราวสองโหลประเทศตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา 2008: แหล่งอันตรายถาวรเรียกร้องให้มี เครื่องตรวจจับก๊าซคงที่, และพนักงานที่เปลี่ยนสถานที่เป็นกะจำเป็นต้องมี หน่วยแบบพกพา เกี่ยวกับบุคคลของเขา. โรงงานอุตสาหกรรมส่วนใหญ่ต้องการทั้งสองอย่าง. ฉันไม่ได้ได้ข้อสรุปนี้จากหนังสือเรียน.

ฉันมาถึงจุดนี้ด้วยการเฝ้าดูโรงกลั่นแห่งหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ใช้เงินไม่ถึงหนึ่งแสนดอลลาร์กับปัญหาที่คนเดินชมสถานที่ที่เหมาะสมจะต้องแก้ไขในช่วงบ่าย.

บทเรียนแสนดอลลาร์จากฟาร์มแท็งก์

นี่คือ 2017. ถังหลังคาลอยสิบสี่ถัง. แผนกจัดซื้อของพวกเขาได้ซื้อเครื่องตรวจจับก๊าซหลายชนิดแบบพกพาจำนวน 28 เครื่องสำหรับทีมงานปฏิบัติการ ซึ่งเป็นหน่วย MSA, อุปกรณ์ที่ดี, แบบที่ฉันจะระบุตัวเองหากใครถามฉันในเวลานั้น. ประมาณห้าหมื่นสองพันดอลลาร์. หกเดือนต่อมา, การตรวจสอบ HSE ตามกำหนดมาถึงแล้ว และผู้ตรวจสอบ — ชายผู้มีประสบการณ์การทำงานในฟาร์มถังอย่างชัดเจน — ตั้งค่าสถานะทุกรอบถังเนื่องจากไม่มีการตรวจสอบคงที่อย่างต่อเนื่อง.

ซีลหลังคาลอยน้ำรั่วซึม. เรื่องนี้ก็รู้กัน. แต่ผู้ที่อนุมัติคำสั่งซื้อได้ตัดสินใจว่าอุปกรณ์ตรวจจับประเภทเดียวจะเพียงพอสำหรับสถานการณ์อันตรายทั้งหมดบนเว็บไซต์. มันไม่ได้. ต่อมาพวกเขาได้ติดตั้งจุดตรวจจับก๊าซคงที่ 12 จุดรอบคันดินถัง, ต่อเข้ากับคอนโทรลเลอร์ในเกตเฮาส์, ต้องเสียเงินเพิ่มประมาณสี่หมื่นเจ็ดพัน. เพิ่มใบแจ้งหนี้ทั้งสองใบเข้าด้วยกัน และคุณเข้าใกล้ตัวเลขที่สามารถให้ทุนแก่ระบบที่วางแผนไว้อย่างเหมาะสมตั้งแต่วันแรก ยกเว้นตอนนี้พวกเขาพบการตรวจสอบในบันทึกและมีความคุ้มครองที่ไม่เพียงพอเป็นเวลาหกเดือนอยู่เบื้องหลัง.

เครื่องตรวจจับก๊าซแบบคงที่อยู่ที่ถัง — การตรวจสอบอย่างต่อเนื่องที่จุดรั่วที่ทราบ. เครื่องตรวจจับแบบพกพาเป็นของพนักงานเดินคันกั้นน้ำ. สองประเภทเครื่องดนตรีที่แตกต่างกัน, สองฟังก์ชันที่แตกต่างกัน. พวกเขาไม่สามารถใช้แทนกันได้. ฉันเคยเห็นรูปแบบเดียวกันนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีกที่คลังเก็บสารเคมีในรอตเตอร์ดัม, ห้องเย็นแห่งหนึ่งในเมืองบริสเบน, การดำเนินการขุดทองในประเทศกานา. อุตสาหกรรมดูเหมือนจะไม่สำคัญ.

คำถามที่ฉันถามในทุกไซต์เดิน

แหล่งที่มาของอันตรายอยู่ในสถานที่ทางกายภาพแห่งเดียวหรือไม่, หรือจะย้ายไปอยู่กับคนงาน?

หากอันตรายเกิดขึ้นกับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง - ซีลเชิงกลของคอมเพรสเซอร์, หน้าแปลนเครื่องปฏิกรณ์, ช่องระบายอากาศของถัง, คลัสเตอร์วาล์วท่อ — ตำแหน่งนั้นจำเป็นต้องมีเครื่องตรวจจับก๊าซแบบคงที่. หากอันตรายติดตามคนงานไปทุกที่ที่หน้าที่ของเขาพาเขาไปในระหว่างกะที่กำหนด, คนงานคนนั้นต้องการอุปกรณ์เคลื่อนที่บนหน้าอกของเขา. ฉันได้ทำการสำรวจไซต์ไปแล้วประมาณสองร้อยครั้งโดยใช้คำถามนี้เป็นจุดเริ่มต้น. มันไม่ได้สร้างการตัดสินใจที่ไม่ถูกต้อง. ไม่ใช่ครั้งเดียว.

แน่นอน, มีปัจจัยรอง. งบประมาณ. ไม่ว่าการบำรุงรักษาจะมีคนเพียงพอหรือไม่. ไม่ว่าคุณจะมีคอนโทรลเลอร์พร้อมช่องสำรองอยู่แล้วหรือกำลังสร้างจากคอนกรีตเปล่า. ฉันไม่ได้บอกว่าสิ่งเหล่านั้นไม่สำคัญ - พวกเขาทำ. แต่คำถามเกี่ยวกับสถานที่อันตรายก็ตัดเสียงรบกวนส่วนใหญ่ออกไปได้. ตอบถูกข้อหนึ่งแล้วที่เหลือจะแยกแยะได้เร็วกว่าที่ผู้คนคาดหวัง.

เมื่ออุปกรณ์พกพาไม่สามารถยืนหยัดในระบบคงที่ได้

มีคนถามฉันเรื่องนี้อย่างต่อเนื่อง. “ทำไมไม่เพียงแค่จ่ายแก๊สสี่ให้กับผู้ปฏิบัติงานทุกคนแล้วจัดการมันให้เรียบร้อย?”

สำหรับสิ่งอำนวยความสะดวกบางอย่าง, นั่นใช้ได้ดี. สำหรับคนอื่นๆ, มันทำให้เกิดช่องว่างที่ผู้ตรวจสอบหรือเหตุการณ์จะพบในที่สุด. ฉันได้ดูมันเกิดขึ้นมากพอที่จะหยุดแปลกใจกับมัน.

เงื่อนไขสามประการที่การตรวจจับแบบคงที่ไม่สามารถต่อรองได้

การตรวจจับก๊าซแบบคงที่ไม่ใช่ทางเลือกหากพื้นที่นั้นทำงานโดยไม่มีใครดูแลเป็นเวลานานหลายชั่วโมง และอาจเกิดการรั่วไหลโดยไม่มีใครอยู่รอบๆ. หากใบอนุญาตตามกฎระเบียบกำหนดให้ต้องมีการตรวจสอบอย่างต่อเนื่องอย่างต่อเนื่อง. หากพื้นที่ที่เป็นปัญหาถูกจำกัดและเงื่อนไขสามารถเปลี่ยนแปลงได้หลังจากการตรวจสอบก่อนเข้า และฉันได้เฝ้าดูสิ่งนั้นเกิดขึ้นแล้ว. ไม่อ่านเกี่ยวกับเรื่องนี้. ดูมัน. กากตะกอนถูกรบกวนที่ด้านล่างของห้อง, มีบางอย่างติดอยู่ในนั้นก็หลุดออกมา, และค่าที่อ่านได้ก่อนการเข้าที่ชัดเจนของคุณก็ไม่สะอาดอีกต่อไป. สิบนาที, บางครั้งก็น้อยลง. ฉันได้ครอบคลุม การตรวจจับก๊าซในพื้นที่อับอากาศ ในรายละเอียดเพิ่มเติมก่อนหน้านี้ กฎจะไม่เปลี่ยนแปลงเพียงเพราะคุณทำรายการมาแล้วร้อยครั้ง.

สิงคโปร์, 2014 — มีเทนที่สิบแปดเปอร์เซ็นต์

ฉันมีตัวอย่างเฉพาะที่ติดอยู่กับฉัน. สิงคโปร์, ไม่กี่ปีก่อน — 2014, ฉันคิดว่า. แกลเลอรี่ท่อใต้ดินสี่ร้อยเมตร. สายจ่ายแก๊สวิ่งตามความยาวของมัน. โปรโตคอลการตรวจสอบมีสัปดาห์ละสองครั้ง, วันอังคารและวันศุกร์, ผู้ชายสองคนกับเครื่องตรวจจับ LEL แบบพกพา. เป็นขั้นตอนนี้มาหลายปีแล้วและไม่มีใครคาดเดาได้.

เช้าวันอังคารวันหนึ่ง พวกเขาเดินเข้าไปและพบมีเทนอยู่ที่สิบแปดเปอร์เซ็นต์.

สิ่งที่ช่วยชีวิตฉันไว้ในท่อระบายน้ำล้น

ฉันอยากจะบอกคุณเกี่ยวกับงานที่ทำให้ความแตกต่างนี้เป็นเรื่องส่วนตัวสำหรับฉัน.

ลงไปอีกสิบสองเมตร — การตรวจสอบก่อนเข้ากล่าวว่าเป็นศูนย์

ลงไปอีกสิบสองเมตร. เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ — ฉันทำสิ่งเหล่านี้มามากพอจนเมืองใดเมืองหนึ่งได้จางหายไป, แต่รายละเอียดของสิ่งที่เกิดขึ้นยังไม่มี. โปรโตคอลมาตรฐานก่อนเข้า: ลดเครื่องตรวจจับลงบนเชือกดึง, ตัวอย่างสามความลึก, ครั้งละหกสิบวินาที. อ่านทั้งสามเรื่องเลย: ออกซิเจน 20.8 เปอร์เซ็นต์, LEL เป็นศูนย์, คาร์บอนไดออกไซด์เป็นศูนย์, ชม₂เอสเป็นศูนย์. สะอาดเท่าที่คุณจะขอได้. ฉันลงนามในใบอนุญาตแล้วเริ่มปีนลงมา.

รองเท้าบู๊ตของฉันโดนตะกอนที่ด้านล่าง - ลึกถึงเข่า, วัสดุอินทรีย์ — และ H₂S บนหน่วยหน้าอกของฉันเพิ่มขึ้นจากศูนย์เป็นแปด ppm ภายในสิบวินาที. บางสิ่งบางอย่างในโคลนนั้น, ปล่อยออกมาเมื่อน้ำหนักของฉันบีบอัดมัน. ตั้งปลุกต่ำไว้ที่สิบโมง. ฉันอยู่บนบันไดแล้วมุ่งหน้าขึ้นเมื่อมันเริ่มทำงาน. เมื่ออ่านได้ครึ่งทาง การอ่านก็ตีสิบสอง. เราบังคับระบายอากาศที่ช่องเปิดของห้องเพาะเลี้ยงเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง. กลับเข้าไปแล้ว. ไม่มีอีกแล้ว H₂เอสลงทะเบียน.

เหตุใดตัวตรวจจับแบบคงที่จึงไม่สามารถทำงานได้

เครื่องตรวจจับแบบตายตัวไม่สามารถขึ้นบันไดและตามคุณไปได้. ไม่สามารถเคลื่อนย้ายโดยมีทีมงานซ่อมบำรุงที่ขึ้นเรือไปยังเรือระหว่างการซ่อมบำรุง. ไม่สามารถเดินท่อไปทางด้านขวาได้. สามารถทำงานตามพิกัดที่ติดตั้งไว้ได้หรือไม่? ใช่. ได้เป็นอย่างดี. แต่หน้าที่ของมันคือการประสานงานนั้น. ไม่ใช่คนที่ทิ้งมันไว้ข้างหลัง.

ฉันคิดเกี่ยวกับกลยุทธ์การตรวจจับก๊าซในลักษณะเดียวกับที่ฉันคิดเกี่ยวกับความปลอดภัยของไซต์. คุณทำรั้วรอบปริมณฑล, และคุณออกอุปกรณ์ป้องกันให้กับคนที่อยู่ข้างใน. ชั้นต่างๆ. วัตถุประสงค์ที่แตกต่างกัน. หนึ่งไม่ได้แทนที่อีกอัน.

การประเมินภาคสนามของเครื่องตรวจจับก๊าซหลายชนิด G60

ฉันควรจะอยู่ข้างหน้า: Otywell เป็นนายจ้างปัจจุบันของฉัน. เมื่อพวกเขาเข้ามาหาฉันครั้งแรกเกี่ยวกับการประเมิน G60 เครื่องตรวจจับก๊าซสี่แบบพกพา, ฉันมาจากอีกด้านหนึ่งของโต๊ะ — วิศวกรอิสระที่ทำงานในวงการนี้มาสองสามทศวรรษ, และความกังขาที่ดีต่อเครื่องตรวจจับใดๆ ที่มีราคาต่ำกว่าระดับที่กำหนด. ฉันเคยถูกเผามาก่อน. เครื่องดนตรีที่ดูดีบนม้านั่ง, ผ่านการทดสอบการกระแทก ณ วันส่งมอบ, และเริ่มลอยไปสองสัปดาห์ในการติดตั้ง. คุณเรียนรู้ที่จะสงสัย.

สามสิบวันในสามสภาพแวดล้อมทางอุตสาหกรรม

ดังนั้นฉันจึงใช้ G60 เป็นเวลาสามสิบวันในสามไซต์ที่ได้รับเลือกมาโดยเฉพาะ เนื่องจากแต่ละแห่งจะเน้นเครื่องตรวจจับในลักษณะที่แตกต่างกัน. โรงบำบัดน้ำเสียเทศบาล — มีความชื้นสูง, H. ระดับต่ำอย่างต่อเนื่อง₂ส, สภาพแวดล้อมแบบที่เซลล์เคมีไฟฟ้าตายตั้งแต่อายุยังน้อย. โรงงานบรรจุขวด LPG — การสัมผัสกับโพรเพนซึ่งทำให้เซ็นเซอร์ตัวเร่งปฏิกิริยาบีดทำงานหนัก. โรงถลุงเหล็กที่มีโครงสร้าง — มีอนุภาคในอากาศเพียงพอที่เซ็นเซอร์ใดๆ ที่ไม่มีการป้องกันที่เหมาะสมจะอุดตันและเริ่มอ่านค่าได้ต่ำ, ซึ่งเป็นโหมดความล้มเหลวที่ฉันกลัวที่สุดเพราะผู้ปฏิบัติงานไม่มีทางรู้ได้เลยว่ามันกำลังเกิดขึ้น.

ปรับเทียบมันครั้งเดียว. วันที่เป็นศูนย์. หลังจากนั้น, ไม่มีอะไรนอกจากการทดสอบการชนทุกวันด้วยก๊าซที่ผ่านการรับรอง. ไม่มีการสลับเซ็นเซอร์, ไม่มีการสอบเทียบใหม่, ไม่ได้เปิดตัวเรือนเลยสักครั้ง.

ตัวเลขหลังจากสามสิบวัน

สามสิบวันต่อมา ฉันวางมันไว้บนม้านั่งและตรวจดูทั้งสี่ช่อง. การดริฟท์อยู่ภายใต้สามเปอร์เซ็นต์ทั่วกระดาน. CO และ H₂เอสเซลล์ไฟฟ้าเคมี? จัดการสอบเทียบได้ดีกว่าหน่วยที่ฉันมีข้อมูลภาคสนามซึ่งมีราคาสูงกว่าประมาณสี่สิบเปอร์เซ็นต์ — ฉันจะไม่ลงรายการชื่อแบรนด์ในสิ่งพิมพ์, แต่ใครก็ตามที่อยู่ในวงการนี้คงจำเขาได้. เซ็นเซอร์ LEL ของตัวเร่งปฏิกิริยาสูญเสียความไวเล็กน้อยหลังจากที่โรงถลุงเหล็ก — ฝุ่นโลหะในอากาศเกาะติดกับเม็ดตัวเร่งปฏิกิริยาร้อน, นี่เป็นฟิสิกส์เซ็นเซอร์พื้นฐานและฉันคาดหวังไว้ แต่ศูนย์อากาศบริสุทธิ์ก็นำมันกลับมาทันที. เก้าสิบวินาที. ไม่มีเครื่องมือพิเศษ.

ปริมาณเซ็นเซอร์ในยูนิตนี้มีสิ่งกีดขวาง PTFE ที่ไม่ชอบน้ำ ตามด้วยเส้นทางการแพร่กระจายโดยมีการเปลี่ยนแปลงสองสามทิศทางก่อนที่ก๊าซจะไปถึงองค์ประกอบเซ็นเซอร์. ฉันได้เปิดหัวตรวจจับจำนวนมากเพื่อทำงานวิเคราะห์ความล้มเหลว. คุณสามารถบอกความแตกต่างระหว่างช่องอากาศเข้าที่ออกแบบโดยผู้ที่คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่ออุปกรณ์นี้โดนฝนหรือตกลงไปด้วยฝุ่น, เทียบกับช่องดูดที่ออกแบบมาให้ดูสมบูรณ์ในการเรนเดอร์ CAD. อันนี้ได้รับการออกแบบ. ฉันเห็นมันในการถอดชิ้นส่วน.

คำถามหกข้อที่ฉันใช้ในทุกโครงการ

คำถามเหล่านี้เป็นรากฐานสำหรับการพิจารณาเครื่องตรวจจับก๊าซแบบอยู่กับที่และแบบพกพาในโครงการประมาณสี่สิบโครงการ. ประสิทธิภาพของพวกเขามาจากความเรียบง่ายมากกว่าความซับซ้อน. หากคุณอยู่ตรงกลาง การประเมินซัพพลายเออร์เครื่องตรวจจับก๊าซ, เริ่มต้นที่นี่ก่อนที่คุณจะเปรียบเทียบราคา — จะช่วยคุณประหยัดจากการซื้ออุปกรณ์ผิดประเภทสำหรับงาน.

เหตุใดการได้รับเครื่องตรวจจับทั้งสองประเภทจากผู้ผลิตรายเดียวจึงมีความสำคัญ

หากสถานประกอบการของคุณต้องการเครื่องตรวจจับทั้งแบบอยู่กับที่และแบบพกพา — และขึ้นอยู่กับข้อมูลโครงการที่ฉันรวบรวมไว้, ไซต์งานอุตสาหกรรมส่วนใหญ่จัดอยู่ในหมวดหมู่นั้น — การจัดหาทั้งจากผู้ผลิตรายเดียวที่ผลิตส่วนประกอบเซ็นเซอร์ของตัวเองนั้นมีคุณค่าในทางปฏิบัติ. เมื่อเซ็นเซอร์ถูกผลิตขึ้นภายใน, ทีมวิศวกรสามารถมองเห็นพารามิเตอร์การออกแบบได้ครบถ้วน และสามารถตรวจสอบประสิทธิภาพของสนามที่ผิดปกติได้โดยตรง. ผู้ผลิตโอตี้เวลล์ เครื่องตรวจจับก๊าซแบบคงที่, เครื่องตรวจจับแบบพกพา, แผงควบคุมแก๊ส, และ เครื่องมือตรวจจับเปลวไฟ ในโรงงานผลิตแห่งเดียว, ซึ่งหมายความว่าบุคคลที่ตอบคำถามด้านเทคนิคเกี่ยวกับการรวมจุดตรวจจับใหม่เข้ากับตัวควบคุมที่มีอยู่, เป็นไปได้ทั้งหมด, ประกอบทางกายภาพด้วยการผสมผสานฮาร์ดแวร์ที่แน่นอน.