วิธีการทดสอบอากาศในอวกาศที่อับอากาศ: กฎของ OSHA, คำสั่งทดสอบแก๊ส & แนวทางปฏิบัติที่ดีที่สุด

พื้นที่อนุญาตแรกที่ฉันเคยลงนามคือหลุมวาล์วเหล็กหล่อ, ลึกสามเมตร, อยู่ระหว่างถนนที่พลุกพล่านกับท่อส่งน้ำมัน. หัวหน้างานยื่นเครื่องตรวจวัดก๊าซสี่เครื่องให้ฉัน, เมื่อฉันตรวจสอบบันทึก, ไม่ได้รับการทดสอบการกระแทกในเก้าวัน. ฉันถามเกี่ยวกับเรื่องนี้. เขายักไหล่แล้วพูดว่า, “เมื่อวานมันสบายดี”

เราก็ปั๊มพื้นที่อยู่แล้ว, อ่านหนังสือ, ปีนลงมา. ไม่มีอะไรผิดพลาดในวันนั้น. ฉันไม่เคยลืมยักไหล่, แม้ว่า. โปรแกรมตรวจสอบส่วนใหญ่ไม่ได้ล้มเหลวในอุปกรณ์, และไม่ล้มเหลวในมาตรฐาน. พวกเขาล้มเหลวในช่องว่างระหว่าง “เรามีจอภาพ” และ “เราตรวจสอบสิ่งที่มันบอกเรา”

หากคุณมาที่นี่เพราะลูกเรือของคุณทำงานในรถถัง, ท่อระบายน้ำ, ห้องนิรภัย, ไซโล, หรือหลุม, คุณรู้อยู่แล้วว่าพื้นที่จำกัดฆ่ากันอย่างเงียบๆ. สิ่งที่คุณอาจไม่มีคือคำตอบที่ตรงไปตรงมาว่าการตรวจติดตามก๊าซในพื้นที่อับอากาศตามมาตรฐานจะเป็นอย่างไรในวันทำงานปกติ.

นี่คือเวอร์ชันสั้น. ทดสอบจากภายนอกก่อนใครเข้า, ในลำดับที่ถูกต้อง, ในทุกระดับ, และเฝ้าติดตามในขณะที่มีคนอยู่ข้างใน. ทำได้โดยใช้จอภาพที่คุณได้ตรวจสอบแล้วในวันเดียวกันนั้น.

การตรวจติดตามก๊าซในพื้นที่อับอากาศเป็นแนวทางปฏิบัติในการวัดและติดตามบรรยากาศภายในพื้นที่อับอากาศที่ได้รับอนุญาตอย่างต่อเนื่อง, โดยทั่วไปแล้วสำหรับออกซิเจน, ก๊าซที่ติดไฟได้, และก๊าซพิษ, ก่อนและระหว่างการเข้าตามที่ OSHA กำหนด 29 ซีเอฟอาร์ 1910.146.

เหตุใดจึงไม่สามารถข้ามการตรวจสอบก๊าซในพื้นที่อับอากาศได้

อันตรายจากบรรยากาศเป็นสาเหตุหลักของการเสียชีวิตในพื้นที่อับอากาศ, และแทบจะมองไม่เห็นตลอดเวลา. รถถังอาจดูไม่เป็นอันตรายและนั่งเฉยๆ 16% ออกซิเจน. ท่อน้ำทิ้งมีกลิ่นเหมือนไม่มีอะไรเลย และกักเก็บไฮโดรเจนซัลไฟด์ได้มากพอที่จะปล่อยคนงานทิ้งภายในไม่กี่วินาที. มีเทนสามารถสะสมอยู่ในครึ่งบนของห้องนิรภัย ในขณะที่อากาศที่ความสูงระดับเอวถือว่าสะอาด. คุณไม่สามารถมองเห็นได้, กลิ่น, หรือได้ยินสิ่งใดสิ่งหนึ่ง, ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมมอนิเตอร์จึงทำงานจริง.

OSHA ประมาณการคร่าวๆ 2.1 คนงานหลายล้านคนเข้าไปในพื้นที่จำกัดที่ต้องได้รับใบอนุญาตในสหรัฐอเมริกาทุกปี. มาตรฐานพื้นที่อับอากาศของหน่วยงานมีอยู่เนื่องจากการเข้าไปในพื้นที่ที่ยังไม่ทดลองมักเป็นอันตรายถึงชีวิต. การเสียชีวิตในพื้นที่อับอากาศมักจะดำเนินไปเป็นลูกโซ่: มีคนงานคนหนึ่งเข้าไป, วินาทีเข้าไปช่วย, บางครั้งหนึ่งในสาม. เจ้าหน้าที่กู้ภัยเป็นสาเหตุการเสียชีวิตส่วนใหญ่ในพื้นที่อับอากาศ, ซึ่งจะบอกคุณว่าสถานการณ์เหล่านี้ผิดพลาดได้เร็วแค่ไหน.

คำตอบของ OSHA นั้นตรงไปตรงมา. ก่อนที่ลูกจ้างจะเข้าไปในพื้นที่อนุญาต, บรรยากาศภายในจะต้องทดสอบด้วยการสอบเทียบ, เครื่องมืออ่านโดยตรง. การเรียกคำพิพากษาไม่เข้าเกณฑ์, และก็ไม่ทำเช่นกัน “เมื่อวานมันสบายดี” การทดสอบ, ด้วยเครื่องมือในการทำงาน, ก่อนเข้า.

ทุกสิ่งทุกอย่างในบทความนี้เกี่ยวกับการทำแบบทดสอบที่ถูกต้อง.

คุณตรวจสอบก๊าซอะไรในพื้นที่อับอากาศ?

ภาคผนวก B ของ OSHA ถึง 1910.146 สะกดลำดับการทดสอบ: ออกซิเจนก่อน, จากนั้นก๊าซที่ติดไฟได้, แล้วก๊าซพิษ. คำสั่งไม่ใช่พิธีการ.

ออกซิเจน (โอ₂). อากาศปกติคือ 20.9% ออกซิเจน. สำหรับการเข้าพื้นที่อับอากาศ, วงดนตรีที่ปลอดภัยที่ได้รับการยอมรับคือ 19.5% ถึง 23.5%. ด้านล่าง 19.5% คุณอยู่ในขอบเขตที่ขาดออกซิเจน, โดยที่การพิพากษาเลื่อนไปก่อนและจิตสำนึกจะอยู่เป็นอันดับสอง. ข้างบน 23.5% คุณมีบรรยากาศที่อุดมด้วยออกซิเจน, ที่ซึ่งวัสดุที่ปกติจะคุกรุ่นขึ้นจะลุกไหม้อย่างรุนแรง. ออกซิเจนได้รับการทดสอบก่อนด้วยเหตุผลในทางปฏิบัติ: เซ็นเซอร์ก๊าซที่ติดไฟได้ส่วนใหญ่ต้องการออกซิเจนเพียงพอจึงจะอ่านค่าได้จริง, ดังนั้นการอ่านค่าออกซิเจนที่ตายแล้วหรือเอียงจะทำให้ทุกอย่างหลังจากนั้นเป็นพิษ.

ก๊าซที่ติดไฟได้. การอ่านค่าก๊าซไวไฟจะแสดงเป็นเปอร์เซ็นต์ของขีดจำกัดล่างของการระเบิด, หรือ LEL. โปรแกรมพื้นที่อับอากาศส่วนใหญ่จะปฏิบัติต่อ 10% LEL เป็นเพดานทางเข้า. เหนือนั้น, พื้นที่ได้รับการระบายอากาศและทดสอบซ้ำก่อนที่จะมีใครเข้าไป. มีเทน, โพรเพน, ไอน้ำมันเบนซิน, ไฮโดรเจน: พวกเขาทั้งหมดปรากฏบนช่อง LEL. หากคุณต้องการทราบกลไกของวิธีการวัด LEL, ของเรา คู่มือเครื่องตรวจจับก๊าซไวไฟ เข้าไปดูรายละเอียด.

ก๊าซพิษ. นี่คือจุดที่ประวัติของพื้นที่จะตัดสินสิ่งที่คุณวัด. การตั้งค่าก๊าซสี่มาตรฐานครอบคลุมก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์และไฮโดรเจนซัลไฟด์. หากพื้นที่ของคุณอยู่ใกล้เครื่องทำความเย็นแอมโมเนีย, การจ่ายคลอรีน, หรือท่อไอเสียดีเซล, คุณต้องเพิ่มเซ็นเซอร์เหล่านั้นด้วย. สารพิษทั่วไปที่มีขีดจำกัดการสัมผัสมีดังนี้. ถือว่าตารางนี้เป็นจุดเริ่มต้น, ไม่ใช่คำสุดท้าย: การเปลี่ยนแปลงขีดจำกัด, และโปรแกรมของคุณควรตรวจสอบค่า OSHA และ NIOSH ปัจจุบันเสมอ.

แก๊ส	แหล่งทั่วไปในพื้นที่อับอากาศ	โอชา เปล	ไอดีแอลเอช
คาร์บอนมอนอกไซด์ (บจก)	การเผาไหม้, เครื่องกำเนิดไฟฟ้า, การเชื่อม	50 ppm (8-นายทวา)	1,200 ppm
ไฮโดรเจนซัลไฟด์ (ฮ₂ส)	น้ำเสีย, ปิโตรเลียม, การสลายตัว	20 เพดานพีพีเอ็ม	100 ppm
แอมโมเนีย (NH₃)	เครื่องทำความเย็น, ปุ๋ย	50 ppm (8-นายทวา)	300 ppm
คลอรีน (Cl₂)	การบำบัดน้ำ, โรงงานเคมี	1 เพดานพีพีเอ็ม	10 ppm
ซัลเฟอร์ไดออกไซด์ (ดังนั้น₂)	การปล่อยมลพิษทางอุตสาหกรรม	5 ppm (8-นายทวา)	100 ppm
ไนโตรเจนไดออกไซด์ (ไม่₂)	ท่อไอเสียดีเซล, การเชื่อม	5 เพดานพีพีเอ็ม	20 ppm

ตอนนี้ส่วนที่ผู้คนข้ามไป. ก๊าซไม่ผสมกันภายในพื้นที่จำกัด. มีเทนและก๊าซเบาอื่นๆ ลอยอยู่ด้านบน. ไฮโดรเจนซัลไฟด์และไอระเหยที่หนักกว่าจะจมลงสู่ด้านล่าง. คาร์บอนมอนอกไซด์ป้วนเปี้ยนทุกที่ที่ต้องการ. การอ่านค่าที่ความสูงอกไม่ได้บอกอะไรคุณเกี่ยวกับด้านบนของถังหรือพื้นหลุม, ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้การทดสอบตัวอย่างถูกต้องที่ด้านบน, กลาง, และชั้นล่างของพื้นที่, ทุกครั้ง.

ข้อกำหนดของ OSHA สำหรับการตรวจติดตามก๊าซในพื้นที่อับอากาศ

แกนหลักในการกำกับดูแลคือ 29 ซีเอฟอาร์ 1910.146, และภาคผนวก ข ของมาตรฐานกำหนดขั้นตอนการทดสอบบรรยากาศ. นี่คือสิ่งที่มาตรฐานต้องการจริงๆ, ในภาษาธรรมดา.

ทดสอบก่อนเข้า. จะต้องทดสอบบรรยากาศก่อนที่พนักงานคนใดจะเข้าไป, ด้วยการสอบเทียบ, เครื่องมืออ่านโดยตรง, และต้องบันทึกผลไว้ในใบอนุญาตเข้าประเทศ.

การทดสอบการประเมินผลเทียบกับ. การทดสอบการตรวจสอบ. การทดสอบการประเมินผลเกิดขึ้นก่อน, ก่อนเตรียมพื้นที่, เพื่อค้นหาอันตรายที่มีอยู่จริง. การทดสอบเพื่อยืนยันเกิดขึ้นหลังจากการช่วยหายใจและการเตรียมการ, เพื่อยืนยันว่าพื้นที่ดังกล่าวตรงตามเงื่อนไขการเข้าอย่างปลอดภัยที่เขียนไว้ในใบอนุญาต. พวกเขาเป็นสองขั้นตอนที่แตกต่างกัน. การปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนเป็นหนึ่งเดียวถือเป็นข้อผิดพลาดทั่วไป, และเป็นข้อผิดพลาดประเภทหนึ่งที่ปรากฏในการตรวจสอบ “บรรยากาศไม่ได้รับการยืนยัน”

การติดตามอย่างต่อเนื่องหรือเป็นระยะ. หากเงื่อนไขสามารถเปลี่ยนแปลงได้ในขณะที่มีคนอยู่ข้างใน, มาตรฐานคาดหวังให้คุณติดตามต่อไป. การเชื่อม, การทำความสะอาดสารเคมี, การเคลื่อนไหวของวัสดุ, แม้แต่การเปลี่ยนการระบายอากาศก็สามารถเคลื่อนย้ายบรรยากาศระหว่างงานได้. หากมีโอกาสเกิดการเปลี่ยนแปลงเงื่อนไข, ผู้เข้าร่วมยังคงเชื่อมต่อกับจอภาพสด, ไม่ใช่แค่ไปที่คลิปบอร์ดเท่านั้น.

ทดสอบซ้ำหลังจากการระบายอากาศ. การระบายอากาศในพื้นที่ไม่ได้ทำให้พื้นที่ปลอดภัยโดยอัตโนมัติ. จะต้องทดสอบบรรยากาศอีกครั้งหลังการระบายอากาศ, ก่อนกลับเข้ามาใหม่, ทุกครั้ง. ฉันเคยเห็นทีมงานระบายอากาศเป็นเวลายี่สิบนาที, ลองอ่านหนังสือที่แมนเวย์ดูสักครั้ง, และเรียกมันว่าดี. การอ่านนั้นครอบคลุมรถถังสูงสิบสองฟุต.

เอกสารประกอบ. การอ่านเป็นไปตามใบอนุญาต, ถัดจากระดับรายการที่ยอมรับได้. ถ้ามันไม่ได้เขียนลงไป, จากมุมมองของผู้ตรวจสอบ มันไม่ได้เกิดขึ้น.

คุณไม่จำเป็นต้องจำหมายเลขส่วนย่อยเพื่อรันโปรแกรมที่เป็นไปตามข้อกำหนด, แต่คุณต้องมีข้อความของมาตรฐานอยู่ในมือ. ลิงค์เต็มครับ 1910.146 มาตรฐานและภาคผนวก B, ซึ่งครอบคลุมขั้นตอนการทดสอบบรรยากาศ, ลงในเอกสารขั้นตอนของคุณเพื่อให้ลูกเรือสามารถตรวจสอบได้.

วิธีทดสอบพื้นที่อับอากาศ: ขั้นตอนทีละขั้นตอน

นี่คือขั้นตอนที่ฉันใช้บนเว็บไซต์. โดยจะจับคู่โดยตรงกับภาคผนวก B ของ OSHA, และเป็นส่วนที่ฉันจะพิมพ์ออกมาและติดเทปไว้ที่ป้ายใบอนุญาต.

1. ยืนยันประเภทพื้นที่. เป็นพื้นที่จำกัดที่ต้องมีใบอนุญาตหรือพื้นที่ไม่ได้รับอนุญาต? ใบอนุญาตประกอบด้วยรายการอันตรายและเงื่อนไขการเข้าที่ยอมรับได้. หากไม่มีโปรแกรมใบอนุญาต, หยุดที่นี่และสร้างสิ่งหนึ่งก่อนสิ่งอื่นใด.
2. ตรวจสอบเครื่องมือในเช้าวันนั้น. การทดสอบการชนหรือการตรวจสอบการสอบเทียบแบบเต็มก่อนการใช้งานครั้งแรกของวัน. จอภาพที่ไม่ผ่านการทดสอบจะไม่เข้าไปในพื้นที่, ไม่มีข้อยกเว้น.
3. ทดสอบจากภายนอก. ไม่มีใครเข้าไปจนกว่าการทดสอบเบื้องต้นจะเสร็จสิ้นจากนอกพื้นที่. ใช้จอภาพแบบปั๊มโดยวางสายตัวอย่างหรือโพรบลงในช่องว่าง. นี่ไม่ใช่ทางเลือก.
4. ทดสอบตามลำดับ. ออกซิเจนก่อน, แล้วติดไฟได้ (แอลอีแอล), แล้วสารพิษ. คำสั่งนั้นมีอยู่ด้วยเหตุผล: การอ่านค่าออกซิเจนทุกครั้งจะขึ้นอยู่กับค่าออกซิเจนที่อ่านได้จริง.
5. ตัวอย่างทุกระดับ. สูงสุด, กลาง, ด้านล่าง. หากพื้นที่มีความลึก, สุ่มตัวอย่างเป็นระยะประมาณสี่ฟุตในขณะที่คุณออกกำลังกาย. การแบ่งชั้นเป็นกฎ, ไม่ใช่ข้อยกเว้น.
6. ให้เวลาเซ็นเซอร์ตอบสนอง. จอภาพที่ถูกดึงออกมาหลังจากผ่านไปสองวินาทีจะอ่านอากาศที่ช่องเปิด, ไม่ใช่อากาศที่อยู่ด้านล่าง. ดูตัวเลขที่ตกลงกัน. สายเก็บตัวอย่างยาวต้องใช้เวลาเพิ่มเติมเพื่อให้อากาศเข้าถึงเซ็นเซอร์ได้จริง.
7. เขียนมันลงไป. บันทึกการอ่านใบอนุญาตก่อนเข้า, กับเวลา. นี่คือขั้นตอนการจัดทำเอกสาร, และไม่สามารถต่อรองได้.
8. คอยติดตามระหว่างเข้า. การตรวจสอบอย่างต่อเนื่องในขณะที่มีคนอยู่ข้างใน, และทดสอบอีกครั้งหลังการเปลี่ยนแปลงการระบายอากาศ, หยุดพัก, หรืออะไรก็ตามที่อาจเปลี่ยนบรรยากาศได้.

นั่นคือขั้นตอนทั้งหมด. มันไม่ซับซ้อน, และพื้นที่ที่ทำให้ผู้คนได้รับบาดเจ็บคือพื้นที่ที่มีคนตัดสินใจว่าหนึ่งในแปดขั้นตอนนั้นใช้ไม่ได้กับพวกเขา.

คุณควรใช้เครื่องตรวจวัดก๊าซในพื้นที่อับอากาศรุ่นใด?

คำถามเกี่ยวกับอุปกรณ์นั้นง่ายกว่าที่คนส่วนใหญ่ทำ, ตราบใดที่คุณเริ่มจากรายการอันตรายแทนที่จะเป็นแค็ตตาล็อกผลิตภัณฑ์.

เครื่องมือมาตรฐานคือเครื่องวัดสี่ก๊าซ: ออกซิเจน, แอลอีแอล, คาร์บอนมอนอกไซด์, และไฮโดรเจนซัลไฟด์. หากคำนั้นยังใหม่สำหรับคุณ, บทความของเราเกี่ยวกับ อะไร 4 เครื่องตรวจวัดก๊าซคือ ครอบคลุมพื้นฐาน, รวมถึงสิ่งที่เซ็นเซอร์แต่ละตัววัดได้จริง. ก๊าซสี่ชนิดครอบคลุมสิ่งที่โครงการพื้นที่อับอากาศส่วนใหญ่ต้องการ, และสำหรับหลายๆ ทีมนั่นคือกองเรือทั้งหมด.

การตัดสินใจที่ยิ่งใหญ่กว่าคือปั๊มกับการแพร่กระจาย. เครื่องมอนิเตอร์การแพร่กระจายจะเก็บตัวอย่างอากาศจากเซ็นเซอร์โดยตรง, ซึ่งเป็นเรื่องปกติสำหรับคนงานที่สวมสายรัด. เครื่องตรวจสอบปั๊มดึงอากาศผ่านท่อเก็บตัวอย่าง, ซึ่งเป็นวิธีทดสอบพื้นที่จากภายนอกก่อนเข้า, และวิธีที่คุณสุ่มตัวอย่างในเชิงลึกโดยไม่ทิ้งใครไว้. สำหรับงานพื้นที่อับอากาศ, รุ่นปั๊มควรเป็นค่าเริ่มต้น. เราสร้างทั้งสองอย่าง: ที่ Otywell G60 เครื่องตรวจจับก๊าซ 4 ชนิด ครอบคลุมก๊าซมาตรฐาน 4 ชนิดด้วยระยะเวลาการทำงาน 20 ชั่วโมงและบันทึกข้อมูล 300,000 รายการ, และ S311 เครื่องตรวจจับก๊าซชนิดปั๊ม ถูกสร้างขึ้นโดยเฉพาะสำหรับการสุ่มตัวอย่างก่อนการเข้าผ่านกลุ่มตัวอย่าง.

เซ็นเซอร์ภายในก็มีความสำคัญเช่นกัน. เซ็นเซอร์เม็ดบีดเร่งปฏิกิริยาจัดการกับสารที่ติดไฟได้แต่ต้องใช้ออกซิเจนในการทำงาน. เซ็นเซอร์ไฟฟ้าเคมีครอบคลุมสารพิษส่วนใหญ่และเป็นสิ่งที่คุณจะพบในช่อง CO และ H₂S. เซ็นเซอร์อินฟราเรดจัดการกับก๊าซที่ติดไฟได้ในบรรยากาศที่ขาดแคลนออกซิเจน ซึ่งเม็ดบีดเร่งปฏิกิริยาจะล้มเหลว. เครื่องตรวจจับโฟโตไอออนไนเซชันจับ VOC และสารประกอบระเหยอื่นๆ. ของเรา คำแนะนำเกี่ยวกับเซนเซอร์ตรวจจับก๊าซทั้งสี่ประเภท อธิบายการแลกเปลี่ยนโดยละเอียด.

เมื่อใดที่คุณต้องการมากกว่าสี่ก๊าซ? แอมโมเนียในโรงงานห้องเย็น. คลอรีนใกล้การบำบัดน้ำ. VOC หรือสารพิษเฉพาะในงานเคมี. หากพื้นที่ของคุณสามารถมีสิ่งอื่นนอกเหนือจาก O₂ ได้, แอลอีแอล, บจก, และฮ₂ส, คุณต้องมีจอภาพที่สามารถวัดได้, และเราได้กล่าวถึงแล้ว เมื่อเครื่องตรวจจับพื้นที่อับอากาศต้องการก๊าซมากกว่าสี่ชนิด ในคำแนะนำแยกต่างหาก.

ตรรกะการเลือกแบบเต็ม, รวมถึงการเชื่อมโยงสัญญาณเตือนแบบไร้สายและการตรวจจับการล้มสำหรับพื้นที่ที่ผู้ดูแลไม่สามารถมองเห็นผู้เข้าร่วมได้, อาศัยอยู่ในคู่มือการซื้อเครื่องตรวจจับก๊าซในพื้นที่อับอากาศของเรา. รุ่นสั้น: จับคู่เซ็นเซอร์กับรายการอันตราย, ตรวจสอบให้แน่ใจว่าสามารถเก็บตัวอย่างจากภายนอกได้, และอย่าซื้อในราคาเพียงอย่างเดียว.

คิดอุปกรณ์อีกอย่างหนึ่ง. หากพื้นที่มองเห็นการทำงานอย่างต่อเนื่อง, สิ่งอำนวยความสะดวกบางแห่งเพิ่มการตรวจจับก๊าซแบบคงที่เพื่อให้ครอบคลุมตลอดเวลา, ด้วยหน่วยพกพาที่จัดการทางเข้าและการป้องกันส่วนบุคคล. การแลกเปลี่ยนระหว่าง การตรวจจับก๊าซแบบคงที่และแบบพกพา คุ้มค่าที่จะอ่านก่อนที่คุณจะสร้างสิ่งนั้นขึ้นมา.

การทดสอบการชน, การสอบเทียบ & การซ่อมบำรุง

นี่คือส่วนที่โปรแกรมส่วนใหญ่แตกสลายอย่างเงียบๆ.

ทดสอบการกระแทกก่อนการใช้งานในแต่ละวัน. การทดสอบ Bump จะทำให้เซ็นเซอร์สัมผัสกับความเข้มข้นของก๊าซที่ทราบ และยืนยันว่าจอภาพตรวจจับได้จริงและแจ้งเตือนตามจริง. ถังแก๊สแบบกระแทกหรือสถานีสอบเทียบใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที. หากจอภาพไม่แจ้งเตือน, มันไม่ได้ไปในอวกาศ, และ “มันตื่นตระหนกเมื่อวานนี้” ไม่นับ.

การสอบเทียบเต็มรูปแบบตามกำหนดเวลา. การสอบเทียบจะปรับการอ่านเซ็นเซอร์กับความเข้มข้นของก๊าซที่ทราบ, ซึ่งแก้ไขความคลาดเคลื่อนที่เกิดขึ้นจากการใช้งานและการรับแสงตามปกติ. บ่อยแค่ไหนขึ้นอยู่กับผู้ผลิต, ประเภทเซ็นเซอร์, และเครื่องมือทำงานหนักแค่ไหน. สำหรับเข้าพื้นที่อับอากาศเพื่อความปลอดภัย, หลายโปรแกรมปรับเทียบรายเดือนหรือรายไตรมาส, และทุกครั้งหลังจากการทดสอบการกระแทกที่ล้มเหลวหรือสงสัยว่าเซ็นเซอร์เสียหาย.

เก็บบันทึก. บันทึกการสอบเทียบ, ผลการทดสอบการชน, และวันที่เปลี่ยนเซ็นเซอร์เป็นเอกสารที่ช่วยให้คุณหมดปัญหาในการตรวจสอบ. ที่สำคัญกว่านั้น, นั่นเป็นวิธีที่คุณรู้ว่าผู้ตรวจสอบบอกความจริง. เซ็นเซอร์ที่ใช้งานมาสี่ปีหลังจากอายุการใช้งานที่กำหนดถือเป็นความรับผิดชอบ, ไม่ใช่เครื่องมือ.

ฉันเคยเห็นทีมงานปฏิบัติต่อเครื่องส่งเสียงบี๊บว่าเป็นความผิดปกติและดึงมันออกจากพื้นที่เพื่อ “แก้ไข” มัน. เก้าครั้งในสิบจอภาพถูกต้องและบรรยากาศเป็นปัญหา. ไว้วางใจเครื่องดนตรี, แต่หลังจากที่คุณได้ยืนยันแล้วในเช้าวันนั้นเท่านั้น.

คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับการตรวจติดตามก๊าซในพื้นที่อับอากาศ

ระดับออกซิเจนของ OSHA สำหรับการเข้าสู่พื้นที่อับอากาศคือเท่าใด?

ช่วงปลอดภัยที่ยอมรับคือ 19.5% ถึง 23.5% ออกซิเจน. ด้านล่าง 19.5% คือภาวะขาดออกซิเจน; ข้างบน 23.5% เป็นบรรยากาศที่อุดมด้วยออกซิเจน.

LEL ที่ปลอดภัยในพื้นที่อับอากาศคืออะไร?

ก๊าซไวไฟควรอยู่ด้านล่าง 10% ของขีดจำกัดล่างของการระเบิดสำหรับการเข้า. เหนือนั้น, ระบายอากาศและทดสอบซ้ำก่อนที่จะมีใครเข้าไป.

ควรสอบเทียบเครื่องตรวจวัดก๊าซในพื้นที่อับบ่อยเพียงใด?

ทดสอบการกระแทกก่อนการใช้งานในแต่ละวัน. การสอบเทียบเต็มรูปแบบตามกำหนดเวลาของผู้ผลิต, โดยทั่วไปจะเป็นรายเดือนถึงรายไตรมาสสำหรับการเข้าพื้นที่อับอากาศ, และหลังจากการทดสอบการกระแทกที่ล้มเหลว.

ก๊าซอะไรทำ 4 ตรวจจับก๊าซ?

ออกซิเจน (โอ₂), ก๊าซที่ติดไฟได้ (แอลอีแอล), คาร์บอนมอนอกไซด์ (บจก), และไฮโดรเจนซัลไฟด์ (ฮ₂ส).

สามารถทดสอบพื้นที่อับอากาศก่อนเข้าได้หรือไม่?

ใช่, และคุณต้อง. ใช้จอภาพแบบปั๊มพร้อมเส้นตัวอย่างจากนอกพื้นที่, และทดสอบออกซิเจน, เชื้อเพลิง, และสารพิษหลายระดับ.

คุณต้องการการตรวจสอบก๊าซอย่างต่อเนื่องในพื้นที่จำกัดหรือไม่?

หากเงื่อนไขสามารถเปลี่ยนแปลงได้ในระหว่างงาน, ใช่. การเชื่อม, การใช้สารเคมี, และการเปลี่ยนแปลงการระบายอากาศสามารถเปลี่ยนบรรยากาศในขณะที่ผู้คนอยู่ข้างในได้.

สร้างโปรแกรม, ไม่ใช่รายการตรวจสอบ

โครงการพื้นที่อับอากาศไม่ใช่เครื่องผูกบนชั้นวาง. มันคือจอภาพที่คุณยืนยันเมื่อเช้าวันนั้น, ลูกเรือที่สามารถสั่นคลอนคำสั่งการทดสอบได้, ผู้บังคับบัญชาที่เขียนสิ่งที่อ่านลงไปจริงๆ, และคนเฝ้าคอยเฝ้าดูบันไดเข้าไป.

หากทีมของคุณต้องการอุปกรณ์ด้านจัดเรียง, คู่มือการซื้อเครื่องตรวจจับก๊าซในพื้นที่อับอากาศจะอธิบายการเลือกเครื่องตรวจจับที่เหมาะสมโดยพิจารณาจากวิธีการทำงานของทีมงานของคุณ, ไม่ว่าผู้ดูแลจะมองเห็นผู้เข้าร่วมหรือไม่ก็ตาม. หากคุณต้องการพูดคุยผ่านพื้นที่เฉพาะของคุณ, Otywell สร้าง ระบบตรวจจับก๊าซแบบพกพาและแบบอยู่กับที่ สำหรับงานพื้นที่อับอากาศ, และเรายินดีที่จะช่วยคุณระบุการตั้งค่าที่เหมาะสมสำหรับลูกเรือและอันตรายของคุณ.

ทดสอบจากภายนอก, ตามลำดับ, ในทุกระดับ, และทำการทดสอบต่อไปในขณะที่มีคนอยู่ข้างใน. ทำอย่างนั้นและคุณได้ครอบคลุมถึงสิ่งที่คร่าชีวิตผู้คนในพื้นที่เหล่านี้เกือบทั้งหมดแล้ว.